Galwanizacja to proces osadzania cienkiej warstwy metalu na powierzchni przewodzącej w wyniku elektrochemicznego utleniania. Najbardziej rozpowszechnionym procesem jest galwanizacja miedzią, która jest stosowana od około 1843 roku do produkcji dekoracyjnych powłok i nadruków na papierowej walucie. Technika galwaniczna jest również stosowana do nakładania powłok metalicznych na różne produkty przemysłowe, w wielu przypadkach zastępując mniej efektywną praktykę cynkowania stali. Więcej o tym przeczytasz na stronie: https://www.tegal.pl/absorbcja-atomowa-galwanotechnice/.
Proces wykorzystuje prąd elektryczny przepuszczony przez elektrolit do rozpuszczenia małych ilości metalu z elektrody i osadzenia ich na obrabianym przedmiocie. Powlekany przedmiot działa jako katoda, a elektroda jako anoda. Typowy roztwór elektrolitu składa się głównie z siarczanu miedzi (CuSO4) i kwasu siarkowego (H2SO4). Miedź jest osadzana na katodzie, podczas gdy anoda ulega korozji, aby dostarczyć elektrony do reakcji.
Najwcześniejsze znane eksperymenty z galwanizacją miały miejsce, gdy złoty liść został nałożony na srebrne przedmioty poprzez działanie kapilarne, pokazując, że złoto i srebro mogą być chemicznie oddzielone za pomocą elektryczności. Odkrycie to doprowadziło niektórych naukowców do przekonania, że miedź może być wytwarzana ze złota lub srebra, choć okazało się to nieprawdą. W 1745 roku James Feilds, angielski chemik, odkrył, że miedź i cynk mogą być galwanizowane, tworząc mosiądz. Odkrył on również, że jeśli podgrzeje się metalowy przedmiot w kwasie, rozpuści się on na swoje elementy składowe, a następnie osadzi się jako powłoka na innym metalowym przedmiocie, gdy zostanie on podłączony do ujemnego bieguna baterii.
