Utwardzanie powierzchniowe stali to proces, w którym na powierzchnię miękkiego metalu nakładana jest cienka powłoka twardego, odpornego na zużycie materiału. Powstała w ten sposób warstwa powierzchniowa jest znacznie twardsza niż materiał zasadniczy, podczas gdy rdzeń pozostaje miękki i plastyczny. Twardość określa się na podstawie grubości utwardzonej warstwy, która wynosi zwykle około 0,1-0,2 mm. Proces ten może być przeprowadzany na stali, żelazie i innych metalach, a także na materiałach niemetalicznych, takich jak ceramika.
Do zalet hartowania powierzchniowego należą:
Hartowanie powierzchniowe powoduje mniejsze zużycie i ścieranie niż konwencjonalna obróbka cieplna. Dzięki temu nadaje się do części, które są narażone na duże zużycie, takich jak koła zębate lub elementy złączne.
Hartowanie powierzchniowe zwiększa trwałość części narażonych na działanie środowisk korozyjnych poprzez uczynienie ich bardziej odpornymi na erozję. Dzięki temu mogą one pracować w zastosowaniach o dużym zużyciu, nie ulegając zniszczeniu przez korozję.
Ponieważ sprawia, że części są mocniejsze, hartowanie powierzchniowe może być stosowane jako alternatywa dla spawania lub lutowania przy łączeniu dwóch kawałków metalu, które mają różne wytrzymałości lub właściwości. Pomaga również zapobiegać powstawaniu pęknięć podczas obróbki mechanicznej lub gięcia.
